| Nutthaya's profile^_^ LittlE Princess_Dair...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
^_^ LittlE Princess_Dairy ^_^The Story From My Heart... August 06 สอบเสร็จแล้ว เย่สวัสดีค่า คิดถึง blog จังเลยไม่ได้เข้ามาอัพซะตั้งนานแล้ว ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาเลย งานยุ่งมาก ๆ แต่ก็น่าดีใจนะที่สอบเสร็จซะที
ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ ไม่ค่อยได้คิดถึงอนาคตเลย วัน ๆ คิดถึงแต่อดีต อดีต แล้วก็อดีต
ถ้าให้เดานะ อาจเป็นเพราะช่วงนี้ทำงานหนักจนไม่มีความสุขก็เป็นไปได้
แต่ก็ต้องขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนนะค่ะ ที่ช่วยให้งานอันแสนหนักของเรา
หลาย ๆ อย่างผ่านไปได้ด้วยดี ขอบคุณมากจริง ๆ นะค่ะ
เพิ่งจะสอบเสร็จวันนี้ตอน 4 โมงเย็น พอ 4 โมงครึ่งปั๊บ งานก็มาเลย
(อดว่างแล้ว) แต่ยังไงน้ำหวานก็จะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดละกันนะค่ะ
ปล. ขอบคุณโอ๋ กับ โบจังมากเลยนะค่ะ ที่อุตส่าห์คุยเอ็มเป็นเพื่อนเรา
ถ้าเราไม่มีทั้ง 2 ท่านนี้เราคงไม่สามารถทำการบ้าน + อ่านหนังสือได้อย่างนี้หรอก
ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ July 01 โรคหมาน้อยถ้าพูดถึงคำว่า "โรคหมาน้อย" คุณคิดว่ามันหมายถึงอะไร ?
สำหรับน้ำหวานแล้วโรคนี้เป็นโรคที่น่ารำคาญเอาซะมาก ๆ เพราะมันจาปวดท้องจนทำอะไรไม่ได้เลย (พูดงี้แย้วพอจาคิดออกรึยังค่ะ) เพราะไอ้โรคหมาน้อยสำหรับน้ำหวานเนี่ยมันคือโรค "ลำไส้อักเสบ" อ่าแล้วคุณสงสัยมั๊ยทำไมน้ำหวานถึงเรียกโรคนี้ว่าโรคหมาน้อย อิอิ (เอาเป็นว่าถ้าใครเลี้ยงหมาอาจจะพอทราบที่มาของชื่อโรคนี้)
จาบอกว่าชีวิตนี้เป็นมา 2 ครั้งแย้วอ่าไอ้โรคเนี้ย ครั้งแรกเป็นเพราะกินอาหารไม่สะอาด (ร้านส้มตำล้อเกวียน หลังม.เกษตรอ่ะ) ส่วนครั้งนี้เป็นเพราะระกำ(สาเหตุไม่น่าเป็นเอามั๊กๆ) เนื่องจากปรกติที่บ้านชอบทานระกำอ่ะ วันนั้นคุณแม่อารมณ์ดีเลยซื้อระกำที่แกะแย้วกลับบ้าน ปรากฎว่าพอน้ำหวานกินเข้าไป(ประมาณ 2/3ของถาด) ก็ปวดท้องเยยอ่า ไม่เป็นอันหลับอันนอนเยย พอเช้าวันนี้ปุ๊บ น้ำหวานก็รีบไปหาหมอเยย (ถูกเจาะเลือดด้วย) หมอบอกว่าไม่เป็นไรมากหรอกแค่โรคหมาน้อย แต่หมอดันบอกมาว่า ไอ้โรคหมาน้อยที่น้ำหวานเป็นอยู่เนี่ยไม่น่าเป็นห่วง แต่เลือดที่เจาะไปตรวจเนี่ย น่าห่วงกว่า เพราะเลือดซีด(พอควร) หมอเลยให้ยาบำรุงเลือดมากิน(แทน) เลยกลายเป็นว่าน้ำหวานไปหาหมอเพราะปวดท้อง แต่ดันได้ไปรักษาโรคเลือดซีดแทน งงเยย???? June 27 กลับมาเขียน blog อีกครั้งอ่า ไม่ได้เขียนซะตั้งนาน เขียนไม่ถูกเยยอ่า (ลบแล้วลบอีกมาเปง 10 รอบแย้ว) อืม เราจาเริ่มจากเรื่องไหนก่อนดีน้า (มีเรื่องอยากเขียนเยอะแยะเยย) เอาเป็นว่าเริ่มจากเรื่องที่อยากเขียนที่สุดแล้วกัน (ว่าแต่อยากเขียนไรอ่ะ ..... ยายบ๊อง)
ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลย (นับจากครั้งสุดท้ายที่เขียน) ไม่ว่าจะเป็นทางด้านความคิด หรือการพูดจา (เอจาเป็นเพราะว่าเราอยู่ปี 3 แย้ว ... เกี่ยวมั๊ย) เราเริ่มเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างที่เราไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้เราจะต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ (และตอนนี้ก็รู้ว่าการติดเพื่อนไม่ใช่สิ่งที่ดี) บางทีมันก็ดูว่ารุนแรงจนเราคาดไม่ถึง แต่อย่างว่าล่ะน้อ ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป ทุกอย่างมีขึ้นก็ต้องมีลง น้ำหวานเลยรู้สึกว่า ตอนนี้น้ำหวานเข้าใจตัวเองมากขึ้น รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ และอีกอย่าง น้ำหวานได้รู้จักคำว่า "มิตรภาพ" มันเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดที่น้ำหวานได้พบมา ตลอดเวลาช่วงนี้ น้ำหวานว่านะ คนเราเนี่ยไม่ว่าจะล้มยังไงก็ตาม มันก็เริ่มต้นใหม่ได้เสมอ (ถ้าเราเป็นคนดี) มิตรภาพก็เช่นกัน ไม่ว่าเราจะถูกใครทำร้ายมาอย่างไรก็ตามถ้าเราตั้งใจจริง เราก็สามารถสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยมืออันน้อย ๆ ของเราได้เสมอ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สวยงามเท่าที่เคยมีอยู่แต่อย่างน้อย มันก็ทำให้ชีวิตเรามีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป
มาถึงตรงนี้ น้ำหวานอยากขอบคุณเพื่อนคนนึง คนที่เค้าทำให้น้ำหวานเป็นแบบนี้ น้ำหวานอยากขอบคุณเค้ามาก ๆ เพราะถ้าเค้าไม่ทำร้ายน้ำหวานขนาดนั้น น้ำหวานคงไม่มีโอกาสได้ค้นหาคำว่า "มิตรภาพ" ใหม่ คงไม่รู้ว่าการมองโลกในแง่ดีเป็นอย่างไร และที่สำคัญ น้ำหวานคงไม่รู้จักการให้อภัย ถ้าเพื่อนคนนั้นเข้ามาอ่าน blog นี้ น้ำหวานอยากให้เค้ารู้ไว้ว่า ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปอีกเท่าไหร่ ความหวังดีที่น้ำหวานมีให้ ไม่เคยลดลง และมันก็จะคงอยู่อย่างนั้นตลอดไป และที่สำคัญ น้ำหวานอยากบอกเค้าว่า "ขอบคุณมากนะ "
ปล. ขอบคุณเพื่อน ๆ Robot ทุกคนเลยที่ทำให้เราผ่านช่วงเวลาที่แย่ๆ เหล่านั้นมาได้ เรายังไม่รู้เลยว่าถ้าไม่มีพวกนายชีวิตเราจะเป็นยังไงเนี่ย "Thanks Jaaaaa" March 22 วันเกรดออกอิอิ วันนี้รู้สึกจาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะเกรดที่รอคอยมาแสนนานได้ออกมาซะที จาว่าไปก็นึกถึงตอนช่วงสอบ ช่วงนั้นรู้สึกว่าสุขภาพจาแย่เอามั๊กๆ เข้าทำนองว่าไม่ซาบายนี่วันเว้นวันเลย และบางทีอาจจะแย่กว่านั้น แต่ก็นะ ความลำบากวันนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว เพราะวันนี้สิ่งที่เราได้พยายามตั้งใจทำนั้นได้เห็นผลแล้ว อิอิ เพราะวันนี้เกรด(ส่วนใหญ่)ออกมาแล้วมันดีมาก ๆ จนน้ำหวานตก + แทบไม่เชื่อตัวเองว่า นี่เราทำได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย อิอิ ตอนนี้เลยอารมณ์ดีสุด ๆ ชนิดที่เรียกว่าไอ้งานที่หามาทำจนล้นตัวเนี่ย มันดูเบาไปเลย งิงิ
อยากบอกว่าช่วงนี้งานยุ่งมาก ไม่ว่าจาเป็นวิชา Microprocessor ที่จะต้องตั้งใจเรียนเอาเกรด , งานนวัตกรรมที่ไปเสนอโครงการเครื่องปลอกกระเทียมเอาไว้ , งาน EE Camp ที่ไปรับเป็นผู้จัดการเรื่องสถานที่ โอย แค่ 2 งานแรกก็แย่ละน้ำหวานยังไปหางานมาทำเพิ่มอีก (สงสัยจาต๊อง) เอาเถอะ ยังไงก็ไหวอยู่แล้วไม่ว่าจางานอะไรบอกมาเต๊อะ ตอนนี้ตั้งใจทำเต็มที่เลย อิอิ เพราะมีกำลังใจจากเกรดที่ดีมาคอยเป็นกำลังใจให้ อิอิ
หลายคนคงงงว่าทำไมเราถึงดีใจขนาดนี้ คือเราจาบอกว่าวันนี้เกรดเราออกมา 5 ตัว เราได้ B 4 ตัว C+ 1 ตัว งิงิ ตอนรู้นี้ดีใจแทบบ้านแตกเยย งิงิงิ (ขอบคุณนะค่ะที่มาอ่านที่เราบ่นๆๆๆไว้ งิงิ ออ ขอบคุณแพรวามากนะค่ะ ที่ให้กำลังใจเราจนเราอยากกลับมาเขียน blog ต่อ ขอบคุณมาก ๆ เลยค่า) March 13 ปิดเทอมแย้วววววววจ้าเฮ้อ จาว่าไปก็ไม่ได้อัพมาซะนานเลยเหมือนกันน้อ space เนี่ย คืออยากจาบอกว่าเมื่อก่อนเนี่ยที่มาเขียนบ่อย ๆ เพราะอารมณ์อยากจะเขียน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมื่อก่อนไม่ว่าจะดีใจหรือเสียใจ ทุกข์ใจหรือสุขใจ เราก็อยากมาเขียน space เพราะอย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าทุกครั้งที่เราเขียนก็จะมีเพื่อนคนนึงมาอ่านแล้วก็ comment ให้ ถึงแม้ว่ามันจาเป็น comment ที่ดูสั้น ๆ ไม่มีอะไรแต่เราก็ชอบที่จะอ่าน comment เค้านะ แต่พอมาวันนึง มันมีเรื่องอะไรนิดหน่อย แต่สิ่งที่เกิดมาหลังจากเรื่องนั้นก็คือ เพื่อนคนนั้นเค้าไม่มาเขียน comment ให้เราอีกแล้ว ตอนนั้นบอกจริง ๆ ว่าไม่รู้จาเขียนทำไมต่อไปแล้วอะ space เพราะเขียนไปก็คิดว่าคงไม่มีคนอ่าน หลังจากนั้นน้ำหวานก็เลิกเข้ามาดู space และเลิกเขียน space ไปสักพักใหญ่ แต่พอมาวันนี้อยู่ดี ๆ ก็เข้ามาดู space ก็ได้เจอเพื่อนคนนึง (ที่เราไม่ค่อยสนิทกับเค้าเท่าไหร่) เข้ามา comment space เรา มันทำให้เราได้รู้อะไรบางอย่างว่าชีวิตเราไม่ควรผูกติดอยู่กับคนคนเดียว ถึงแม้ว่าเราจะเสียคน comment ไปคนนึง เราก็ยังหาคนมาช่วย comment space ใหม่ได้หนิ อยากขอบคุณเพื่อนใหม่เรามาก ๆ เลยนะที่อุตส่าห์เข้ามา comment space เราไว้เล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะอย่างน้อยเค้าก็ทำให้เราได้รู้ว่า คนอย่างเราก็พร้อมที่จะมีเพื่อนใหม่ได้เสมอเหมือนกัน
ไม่เอาไม่เอา ไม่พูดเรื่องเครียดแล้วกลับมาพูดเรื่องตลกกันดีก่า ช่วงนี้ชีวิตน้ำหวานดูออกจาวุ่นวาย(มาก)ไปซะหน่อย เหมือนกับว่ามันยุ่งเหมือนยุงตีกันเลยไม่ว่าจาเป็นเรื่องสอบ เรื่องราวรอบ ๆ ตัว แค่คิดก็เหนื่อแล้ว แต่พอสอบเสร็จแล้วเนี่ยน้ำหวานก็เพิ่งจาได้มารู้อะไรบางอย่างว่า การสอบเนี่ยมันก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ เพราะอย่างน้อยการสอบเนี่ยมันก็ทำให้น้ำหวานไม่ว่าง(มาก ๆ) จนไม่ได้สนใจอะไรเลย เป็นการหลุดไปอยู่ในโลกของตัวเองจิง ๆ แย้วคราวนี้ แต่ระหว่างการสอบเนี่ยมันก็มีกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำสนุก ๆ ดีเหมือนกันนะ เช่นการแข่งขันก่าโบจัง หลายคนอาจจะคิดว่าเอ ตอนสอบเนี่ยเราจามีอะไรมาแข่งขันกัน อิอิ จาบอกว่าน้ำหวานแข่งก่าโบจังนอนดึก (หลายคนบอกว่าต๊องไปป่ะ) อิอิ แอบภูมิใจนิดนึงว่า 2 วันแรกเนี่ยน้ำหวานชนะด้วยแหละ แต่หลังจากนั้นโบจังชอบมาท้าน้ำหวานแข่งตอนที่ไม่น้ำหวานสอบก็ไม่ซาบายอะแล้วเราจาไปแข่งชนะเค้าได้ไงน้อ ...... แต่ก็เอาเถอะมันก็เป็นกิจกรรมดี ๆ ที่ทำให้เรามีเวลาอ่านหนังสือเพิ่มขึ้น งิงิ ขอบใจมากน้าโบจัง
ง่วงละอ่า ขอไปนอน ก่อนนะค่ะ ไว้วันหลังจาหาเรื่องมาเล่าให้ฟังใหม่ งิงิ February 06 เจ้าหญิง....สิ่งที่ผู้หญิงอยากจะเป็นนั้นมีหลายอย่างมากมาย และอย่างนึงที่ทุกคนอยากเป็นมาตั้งแต่เด็กคือ เจ้าหญิง ความฝันนี้อาจจะเป็นความฝันแรก ๆ ของผู้หญิงหลาย ๆ คนเลย และหนึ่งในนั้นก็คงเป็นหนูหวานนี่แหละ ที่ใฝ่ฝันว่าสักวันนึงอยากจะเป็นเจ้าหญิงกับเค้าบ้าง ..... แต่สำหรับหนูหวานมันก็อาจจะเป็นได้แค่ฝัน
แล้ววันนึงความฝันหนูหวานก็เหมือนจาเป็นจริงขึ้นมา ซึ่งวันนั้นก็คือเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานี้เองค่ะ ... เมื่อวันเสาร์นี้เป็นวัน bye nior ของกลุ่มหนูหวานเองค่ะ ตอนนี้หนูหวานอยู่ปี 2 แล้วเลยไม่ต้องรีบไปงานก็ได้(มีเวลาแต่งตัวเยอะขึ้น งิงิ) ว่าแล้วหนูหวานก็เริ่มออกจากบ้านไปแต่งตัวตอน 5 โมงเย็นเยย กว่าจาแต่งเสร็จปาไป 6 โมงเกือบครึ่ง (เพิ่งรู้ว่าการแต่งตัวมันเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย) แต่พอไปถึงงาน กลับรู้สึกว่าอายอ่า ไม่กล้าเข้างาน หนูหวานเลยแอบอยู่หน้าลิฟต์ แต่พอเข้าไปในงานแล้วรู้สึกดีมาก ๆ เลย มีแต่คนชมว่าสวย งิงิ เป็นอะไรที่เป็นปลื้มมากมาย อุตส่าห์ลงทุนลงแรงเสียเวลาแต่งตัวไปตั้งนาน อิอิ พอไปถึงงานแล้วมีคนชมว่าสวยนี่ดีใจเป็นที่สู้ดดดดดดดดดด งิงิ
เฮ้อ ไม่รู้ว่าจาเขียนไรดีแล้วอ่า ไว้จามาเขียนให้ฟังใหม่นะค่ะ .... รู้สึกเบื่อๆ เลยไม่มีอารมณ์มาเล่าไรให้ฟังอะค่ะ ไว้จาพยายามหาอะไรมาเล่าให้ฟังนะค่ะ January 25 จาตั้งชื่อว่าไรดีน้า...เฮ้อ ทำไมช่วงนี้มันรู้สึกเหนื่อยจังเลยน้อ เหมือนชีวิตมันมีอะไรหลาย ๆ อย่างมากที่ต้องทำ งานก็เยอะ เวลาก็มีน้อย จาทำไงดีเนี่ย ....
เนื่องด้วยเมื่อวันศุกร์ที่แล้วหนูหวานได้มีโอกาสไปทำงานกี่พี่ ๆ ชุมนุม robot ที่สยาม งานเนี้ยเป็นงานง่าย ๆ มากเลยค่ะ คืองานคุมบูท ตอนแรกได้ยินชื่องานแล้วก็งง เอ จาให้เราไปคุมบูท เราก็ต้องเป็น pretty จิ อิอิ (คิดไปเองนิดนึง) เราก็อุตส่าห์ดีใจว่าถึงแม้จามาเรียนผิดวันเราก็ยังได้ประโยชน์ (คือ ว่าหนูหวานเนี่ยจาเรียน lab ศุกร์เว้นศุกร์ แต่มันดันเกิดอาการพลาด เค้าเลื่อนตารางหนูหวาน เลยทำให้หนูหวานตื่นแต่เช้ามาเรียนเก้อ ว้าแย่จัง ) ด้วยการไปเที่ยวสยาม อิอิ ว่าแล้วหนูหวานก็รีบถามเค้าว่าจาไปทำงานกี่โมง ตอนแรกเค้าบอกว่า เจอกันบ่ายโมงที่สยาม เล่นเอาหนูหวานตกใจเลย รีบกลับบ้านมาเปลี่ยนชุด(แทบไม่ทัน) แต่พอรีบเปลี่ยนเสร็จปั๊บเค้าก็โทรมาบอกว่าเจอกันบ่าย 3 โมง อ่า ด้วยความสบายใจหนูหวานก็นั่งเล่นเกมส์อยู่บ้านจนบ่าย 2 ก็เริ่มออกจากบ้าน เนื่องด้วยออกมาเจอรถเมลล์ไปอนุสาวรีย์ เลยนั่งรถเมลล์อ้อมโลกเล่น(เพราะคิดว่าแยกลาดพร้าวรถไม่ติด แต่มันดันไปติดแยกสุทธิสารแทน เซ็งเยย) กว่าจาไปถึงอนุสาวรีย์ก็ปาไปบ่าย 3 แล้ว เลยคิดว่าไปรถไฟฟ้าดีกว่าเดี๋ยวไปทำงานม่ายทัน เผอิญเจอเพื่อนที่จาไปทำงานด้วยกันที่รถไฟฟ้าเลยนั่งรถไฟฟ้าไปด้วยกันซะเลย แต่ปรากฎว่าพอไปถึงสยามนั่งเล่นอยู่ตั้งนานกว่าจาเจอพี่ ๆ แต่พอเจอก็ดันได้รับข่าวดีว่าเค้าเลื่อนเวลาทำงานเป็น 5 โมงเย็น หนูหวานก่าเพื่อน ๆ ก็เดินไปดูโน่นดูนี่ (ไปเจอป้าเด็กแนวด้วย ไว้จาหารูปมาให้ดูนะค่ะ) พอ 5 โมงเย็นกลับมาเค้าบอกว่าเริ่มงาน 1 ทุ่ม (เลื่อนอีกแล้ว) เลยได้เดินเล่น + กินโน่นกินนี่จนอิ่มเลย อิอิ กว่าจาได้เริ่มทำงานจริง ๆ ก็ปาไป 1 ทุ่มนิด ๆ แล้ว งานของหนูหวานก็คือการคุมเกมส์ foot ball แบบอินเตอร์แอคทีฟ ตอนแรก ๆ ก็ต้องอธิบายว่าเค้าจาเล่นยังไง แต่พอเล่นไปสักพัก ก็เริ่มมีพวกอยากเตะให้เข้า จนเดินเตะไปมากันเป็นชั่วโมงเลย (เบื่อหน้าคนพวกนี้จัง) แต่ข้อดีของการไปทำงานนี้คือ หนูหวานได้ออกทีวีตั้งหลายรายการแหนะ อิอิ (อย่าลืมติดตามดูกันนะค่ะ ) ทำไปทำมาเริ่มเมื่อยปาก (เริ่มนับถอยหลังถึงเวลาเลิกงาน) หนูหวานก็เริ่มเดินไปทำโน่นทำนี่ รอเวลาที่รอคอย .....กว่าเวลาที่รอคอยจามาถึงก็ปาไป 4 ทุ่มแย้ว (หิวข้าวววววว) หนูหวานก็ได้กลับบ้านแย้ว เย่! กว่าจาถึงบ้านเล่นเอาหนูหวานเหนื่อยแทบแย่แหนะ และก็อย่างที่รู้ เมื่อวันพุธ หนูหวานเพิ่งตกรถเมลล์ไปการที่ไปทำงานแล้วเดินเยอะขนาดนี้เล่นเอาเท้าหนูหวานกลับมาบวมซะเหมือนเดิมเลย เช้าวันเสาร์เลยอดไปทำงานเลย เศร้าจัง >.<
หลังจากได้พักมา 1 วันเต็ม ๆ หนูหวานก็ต้องตื่นแต่เช้ามาเรียนอีกแล้ว (เหนื่อย..ดีมั๊ย) เป็นวันที่เรียนโหดมั๊ก ๆ เลย เรียนทั้ง delphi ทั้ง sql คิดแล้วยังแย่อยู่เลยนะเนี่ย (เรียนจนแทบอ้วกแหนะ) แต่มันเศร้ากว่าตอนที่ จากลับบ้านมาพยายามเขียน sql แล้วไม่สามารถ set ค่าให้กลับโปรแกรมได้ เลยอดทำการบ้านเลย(ทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้ทำ) ดินพอกหางหมูอีกแล้วเรา
โห นี่เราคิดถึงเรื่องอื่นได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แทบไม่เชื่อตัวเองเลยค่ะว่าหนูหวานจาคิดถึงอะไรสนุก ๆ ได้ขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้หนูหวานเหมือนกลับมาสู่สิ่งที่ไม่ค่อยอยากให้เป็นสักเท่าไหร่นักเลย เฮ้อ จาทำยังไงดีน้า แต่ก็เอาเถอะ หนูหวานเพิ่งคิดอะไรบางอย่างได้ว่า หนูหวานควรอยู่ในที่อย่างน้อยก็มีคนเห็นค่าเราน้อ ไม่ใช่อยู่ในที่ที่เรารู้สึกต้อยต่ำ แต่อย่างว่าโลกแห่งความเป็นจิง หนูหวานคงเลือกอะไรไม่ได้มากนักหรอก.....ยังไงก็ต้องสู้ต่อไปละกันน้อ(ถึงแม้มันจาแย่แค่ไหนเราก็คงต้องเดินผ่านมันไปคนเดียวให้ได้)!!!! Fight!!!! |
||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
